|
Mijn Ervaring met naturisme
Ik ben zo rond mijn negende in aanraking gekomen met naturisme. Dat was in de
beginjaren ’70. De ouders van mijn vriendje gingen in die tijd helemaal op in
macrobiotisch voedsel.
Alles onbespoten, zoveel mogelijk uit eigen tuin. Scharrelkippen rond het huis.
Ze woonden op een (woon)boerderij met groot gazon met rondom bomen.
In die tijd kwam er ook het eerste officiële nudistenstrand bij Callantsoog.
Op een mooie zomerdag gingen we over de afsluitdijk naar Sint Maartenzee en
vandaar liepen we langs het ECN kernonderzoekcentrum van Petten door de duinen
naar het strand.
Op een bepaald gedeelte liepen de mensen zonder zwemkleding. Dat was niet
vreemd werd ons verteld en zijn ouders trokken ook gewoon alle kleren uit. Ik
had mijn eigen ouders ook wel eens naakt gezien; we douchten samen e.d. maar
ineens was iedereen naakt om ons heen. Maar omdat iedereen naakt was deden mijn
vriendje en ik ook gewoon alles uit. Ik heb dat nooit echt vreemd gevonden. Als
je op school vertelde dat je naar het naaktstrand was geweest werd er niet eens
zo raar op gereageerd. Ook mijn ouders vonden het best dat ik meeging naar een
naaktstrand.
Later liepen zijn ouders ook gewoon thuis bloot op het gazon. De boerderij stond
een eindje buiten het (kleine) dorp en niemand kon je verder zien. Ook speelden
wij in de tuin naakt. Niets vreemds aan. Ooit werden we “betrapt” door twee
vriendinnetjes die zomaar de tuin inliepen. Eerst verlegen lachen, maar ook al
snel liepen zij ook bloot door de tuin. Een van de meisjes haar ouders
(kennissen van mijn vriendjes ouders) gingen later ook mee naar Callantsoog.
Op mijn 12de kwam ik op de mavo. Na het sporten moest je douchen. Ik vond het
maar vreemd dat sommige jongens zich achter baddoeken verstopten en met de rug
naar je toe gingen staan.
Op mijn 13de verhuisden we naar de stad. Ik kreeg nieuwe vrienden.
Zomers gingen we naar het recreatiegebied aan de oostkant van de stad. Zwemmen,
windsurfen of gewoon in de zon liggen. Bijna al mijn vrienden droegen
sportbroeken als zwembroek. Ja je zou eens iets kunnen zien zitten. Ik droeg
altijd een strakke zwembroek. Ook met aankleden deed ik zo de zwembroek uit waar
de rest bijstond. Ook als er meisjes bijstonden. Meest ging ik wel met de rug
naar hun toestaan al gaf dat weinig, ze deden toch wel hun best om een glimp van
mijn piemel te zien. En als ze dat dan toch al hadden gezien wat maakt het dan
ook uit. De rest stond meestal te klungelen met baddoeken. Dat werd wel iets
anders toen ze zagen dat ik er niet zulke problemen mee had dat men mij naakt
zag. Had toch ook wel iets stoers dat je zo durfde om te kleden.
In het recreatiegebied was ook een naaktstrand. Daar hebben we ook wel eens
gekeken maar niemand van mijn vrienden/vriendinnen durfde daar uit de kleren.
Tja we waren allemaal nog pubers en het naaktstrand werd homostrand genoemd, er
liepen inderdaad veel naakte mannen. Ook ik vond het geen prettig idee om dat
naakt te gaan lopen.
Na een paar jaar, zo rond mijn 20ste ging het naaktlopen steeds weer meer
trekken. Niet dat macrobiotische, geitenwollensokken gedoe, maar gewoon lekker
bloot.
Dus op een mooie dag rustig plekje gezocht bij een kanaal en de hele boel uit,
lekker, vrij!! Zo de hele zomer rustige plekjes gezocht bij meren plassen en
kanalen. Dit waren dus plaatsen waar nudisme officieel niet was toegestaan.
Nadat het recreatie gebied bij de stad helemaal veranderd was, had men vanaf de
weg op de andere zijde van de plas zicht op het naaktstrand. Zo ontdekte ik dat
wat vroeger 'homostrand' genoemd werd, nu toch ook door gezinnen en stellen
bezocht werd. Niet dat je alles precies kon zien want daarvoor was (en is) de
afstand toch te groot. Al bleven er toch ook veel alleen gaande mannen
rondlopen. Uiteindelijk ben ik daar ook naartoe gegaan. Dit was veel makkelijker
dan rustige plekjes zoeken op plaatsen waar naaktlopen niet mag. Ook ik was
alleen gaande man. Je word wel eens aangesproken door andere (homo?) man maar
niet vervelend of lastig.
Sindsdien ga ik regelmatig naar de Kleine Wielen bij Leeuwarden of de
Hoornseplas bij Groningen. Aan Hoornse plas staan meer bomen zodat je ook, als
het erg warm is, in de schaduw kan zitten. Ook het er meestal drukker en is de
verhouding man/vrouw hier wat meer in evenwicht. Ook is op drukke dagen de
patatkraam open op het nudisten gedeelte en zijn er wc's aanwezig. Hier kan
Leeuwarden nog wat van leren.
In de jaren 90 kwamen tatoeages en piersingen steeds meer in de mode. Ook ik
vond dit mooi. Heb links een tepelpiercing laten zetten. Op het strand werd er
niet echt vreemd naar gekeken. Soms wel belangstellend naar gevraagd omdat men
zelf ook wel zoiets wou.
Ook ging je steeds meer zien dat er geschoren werd. In het begin vooral bij de
dames. Eerst vooral bikinilijn, naar smal streepje, naar helemaal glad. Ook
mannen gingen zich van onderen scheren. Nadat ik voor een operatie ook het
schaamhaar weg moest scheren heb ik het maar zo gelaten. Ook ik loop dus smooth
rond. Persoonlijk vind ik dit veel mooier dan zo'n haarbos.
De laatste jaren zie ik, gelukkig, ook steeds meer dat (jonge) vrouwen gezellig
in groepjes naar naaktstrand komen zodat de mannen niet meer zo in de
meerderheid zijn. De vrije recreatie dringt steeds meer door tot de
studentenwereld heb ik het idee. De meiden lijken hier wat dat betreft vrijer
dan de jongens in die leeftijd. Meisjes en jongens in de pubertijd (±12 tot 20)
zie je toch minder op het strand of in zwembad. Ik vind het vrij begrijpelijk,
op die leeftijd had ik ook veel andere dingen te doen, bovendien geven al die
veranderingen in de hormonen toch gevoelens van onzekerheid en dan ga je niet zo
gemakkelijk bloot. Al zie ik wel dat pubers, die van kinds af aan ook al naakt
liepen minder moeite hebben om uit de kleren te gaan. Als ze op een goede manier
door hun ouders en omgeving gesteund/gestimuleerd worden, ervaren ze dat er
niets vreemd is aan de 'nieuwe vormen' van hun lichaam.
En zo zie je vaak, zoals de ouders zijn, zo reageren de kinderen.
Groeten van Jan uit Leeuwarden
|